O que nos une é a diferença...

«Vendo-os assim tão per ti nho
A Galiza mail’o Minho
são como dois namo ra dos
Que o rio traz sepa ra dos
Quase desde o nas ci mento!
Deixal-os, pois, namo rar,
Já que os paes para casar
Lhes não dão con sen ti mento»

João Verde — poeta monçanense

Si Dios os fixo de cote
Un pra outro e tenem dote
En ter ras empa re xa das
Pol’a mesma auga rega das
Com ou sin con sen ti mento
D’ os pais o tempo ha che gar
En que tenãm que pen sar
En facer o casa mento».

Amador Saavedra — poeta galego


Dúas vellas ideas queremos traer a egoexcéntricos. A primeira é a que da título a este artigo. Unha diferencia non debe ser algo que nos separe, senón algo que nos una. Tendemos sempre a tomar as diferencias como puntos de conflicto... é si as tomamos como formas de enriquecernos mutuamente?
A segunda é a unión dos estados de Portugal e España. Unha idea que ten moitos anos, prácticamente dende a creación dos distintos reinos. ¿É factible? Moi, moi difícil. Probablemente iremos cara unha Unión Europea con máis competencias. E unha Unioón Europea que vaia máis alá de Europa. Primeiro con Turquía, e despois... Israel? Marrocos? A UE debe ser máis ca unha rexión. Debe ser unha idea, unha maneira de facer das diferencias unha fonte de riqueza.